شعر رهایی است

 

روزها میگذرند

و منم ، تشنه نوشیدن یک جرعه آب .

خسته ام بس که بر این خاک کویر

سینه خیز آمده ام .

 

روبرویم درختانی سبز

لب آب خنکی

شاخه هاشان در باد

ریشه شان قعر زمین

می کشانند مرا سوی سراب .

بارها دیدمشان

که مرا خواسته یا نا خواسته

سوی خود میخوانند .

حقه شان تکراری است ،

چشم خود میبندم .

 

چه نسیم خنکی می آید

و صدای پر پرواز دو کفتر

 از آن دور دست ها

می گشایم چشمم

دور خود میگردم

و در آن سوی کویر :

                                 " آبادی " .

این یکی نیست سراب

این همان است که من میخواهم .

چه نشاطی به من میدهد این آبادی

چه توانی دارم ،

می شتابم که تا شب نشده

ره به آنجا یابم .

 

نیمه روز شده

و در این نیمه راه

چه بلایا که نیازرد مرا .

خسته ام از این راه ،

لیک امید من آن آبادی است

همه سختی ها را

می خرم با جانم

تا که شب سر نرسیده است ز راه

باید آنجا باشم .

 

۱۶-۷-۸۸

 

شاعر سعید بهروزنیا در جمعه هفدهم مهر 1388 ساعت 19:54 موضوع | لینک ثابت

 

آخرین عابر این کوچه منم

سایه ام له شده زیر پایم

دیده ام مات به تاریکی راه

پنجه بر پنجره ات می سایم .

 

چشم های حلبی باز امشب ،

نگه خویش به من دوخته اند ،

شمع ها ، گرچه دمی خندیدند ،

عاقبت گریه کنان سوخته اند .

آه ! این جام مسین از چه سبب

روی سکوی بدین سان گیر است ؟

هوس میکده اش بود مگر ،

که به چنگال تو در زنجیر است ؟

قفل بر چفت تو . . . سقاخانه ،

مادرم بست ؟ چرا ؟ راست بگو !

تا که شب زود روم در خانه

نکنم مست ؟ چرا ؟ راست بگو !

 

کهنه ، کی زد گره بر محجر تو ؟

اختر ، آن دختر مشکین گیسو ؟

چادر آبی خال خالی داشت ؟

رخت میشست همیشه لب جو ؟

بخت او باز شد آخر یا نه ؟

پسر مشدی حسن او را برد ؟

جادوی صغرابگم کاری کرد ؟

یا گره بر گرۀ دیگر خورد ؟

 

گردن شیر تو سقاخانه

مادری بست نظر قربانی

چشم زخمی نخورد کودک او

بعد از آن آه . . . ! خودت می دانی .

 

وای . . . این لالۀ گرد آلوده

یادگار دل خاموشی نیست .

وای این آینۀ دود زده

عاقبت چهره نمای رخ کیست ؟

 

آخرین عابر این کوچه منم

سایه ام له شده زیر ایم

قصه بس ! گرچه سخن بسیار است

تا شب بعد سراغت آیم .

 

 

نصرت رحمانی

شاعر سعید بهروزنیا در دوشنبه شانزدهم شهریور 1388 ساعت 8:50 موضوع | لینک ثابت

امشب که کمی گرفته و دلتنگم

دلسرد ازین جهان همچون سنگم

هر کس به رنگی است در این دواره

من ساده و بی آلایشم و بی رنگم

شاعر سعید بهروزنیا در دوشنبه دوازدهم مرداد 1388 ساعت 11:29 موضوع | لینک ثابت

شاید نگفته  بودم ،  از  شعر  بی فروغم

شعری   که   برایت   آن  را  می سرودم

شعری پر از عاشقی ، شعری پر از هیاهو

در  خلوتم  به  یادت  آن  را  می سرودم

از خنده  شیرینت ، از غنچه روی لب

از پیچش گیسویت آن را می سرودم

با غم تنهایی ام در گوشه ای از اتاق

از  لرزش  نگاهت آن  را می سرودم

در زیر باران  اشک  با بغضی در گلو

از خاطرات خوبت آن را می سرودم

در وصف خلق و خویت با خنده ای بر لبم

از  عشوه   و   وقارت   آن  را   می سرودم

از مستی بی می ای که داده بودی به من

از  جام  پر  شرابت   آن   را   می سرودم

گاهی چند بیتی در گوشه جزوه ام

با  یاد نام  ماهت  آن را می سرودم

وقتی که دور بودی ، در فکر من نبودی

از  غصه  دوریت   ،  آن  را  می سرودم

در  گوشه دفترم  با چند خط خوردگی

با  آرزوی  وصلت  آن  را  می سرودم

هرگز من نگفتم شعرم برای تو بود

همیشه با خیالت آن را می سرودم

امروز هم عشق تو اسباب شعر من شد

ای کاش  در کنارت  آن  را می سرودم

شاعر سعید بهروزنیا در پنجشنبه چهارم تیر 1388 ساعت 20:14 موضوع | لینک ثابت

 

چگونه خاک نفس میکشد ؟

_ بیندیشیم :

چه زمهریر غریبی !

شکست چهره مهر ،

فسرد سینه خاک ،

شکافت زهره سنگ !

پرندگان هوا دسته دسته جان دادند

گپ آوران چمن ، جاودانه پژمردند .

در آسمان و زمین ، هول کرده بود کمین ،

به تنگنای زمان ، مرگ کرده بود درنگ !

به سر رسیده جهان ؟

_ پاسخی نداشت سپهر ،

دوباره باغ بخندد ؟

_ کسی نداشت یقین .

چه زمهریر غریبی ... !

چگونه خاک نفس میکشد ؟

_ بیاموزیم :

شکوه رستن اینک ،

طلوع فروردین :

گداخت آن همه برف ،

دمید این همه گل ،

شکفت این همه رنگ !

زمین به ما آموخت :

ز پیش حادثه باید که پای پس نکشیم

مگر کم از خاکیم ؟

نفس کشید زمین ، ما چرا نفس نکشیم .

 

فریدون مشیری

 

شاعر سعید بهروزنیا در دوشنبه یازدهم خرداد 1388 ساعت 19:41 موضوع | لینک ثابت

تا کی تحمل کنم چشمم به راهت بود

تا کی تحمل کنم چشمم به ساعت بود

ای شمع خلوت من عمرم به پایان رسید

با این دل خسته ام کارم به پایان رسید

من ماندم و آرزو ، بوسم شبی روی تو

من ماندم و آرزو ، بویم شبی بوی تو

ای ماه خلوت من راز دلم را مپرس

من ماندم از یار دور راز غمم را مپرس

شاعر سعید بهروزنیا در دوشنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1388 ساعت 23:0 موضوع | لینک ثابت

امیدوارم با خوندنشون ناراحت نشید . اصلا فرض کنید برای یک نفر دیگه گفتم .

در  میان دام   عشقت بهر  صیدم  دانه  پاشیدی

آگه نبودی  و مرا  در خواب  نازت هم  نمی دیدی

ناخواسته با خنده ها و عشوه ها آراسته بودیش

من با خیال وصل تو در آن  نشستم  تا مرا چیدی

خوشحال و سرمست در میان دستهایت مینشستم

بر  روی   دست  و  صورتم  دست  نوازش میکشیدی

از  بودنم  ناشاد  و  من  از  بودنت  دلشاد  بودم

با این وجود ناز مرا هر روز و هر شب  می خریدی

روزی  ز  نادانی و بی عقلی  دلت را  ریش کردم

از کار  من  آزرده  خاطر  گشتی و  از  من رمیدی

اینک  پشیمانم  چگونه  گویمت  این  حرف  قلبم

ای کاش  از سیل نگاهم  قصه ام  را می شنیدی

دیگر  نمی خواهم در  این کنج  قفس  تنها بمانم

این  را  بدان  بر  این  دل  آشفته ام   تنها  امیدی

شاعر سعید بهروزنیا در جمعه هجدهم اردیبهشت 1388 ساعت 11:20 موضوع | لینک ثابت

با   جان   و   دل   خویش  خریدار   تو   هستم
از غصه هجران تو در گوشه می خانه نشستم

با  جام   و  می  و  ساقی   و   مجموعه  خمار
هر   شب   سخنی   از   رخ   زیبای   تو  گفتم

در    بین    تمام    ماه   رویان    خوش    اندام
هرگز   ز   تو    بهتر    گل    لاله  ای    نجستم

از    مستی    بوییدن    بوی   گلی   چون   تو
پروانه  صفت   گشتم   و   بر   گرد  تو   گشتم

چون   شمع   بدیدم   بهر    خوشنودی    رویت
در   حال   سماع  از  سر  آن   شعله   گذشتم

من   نیست   شدم  در  طلب   وصل   تو  جانا
من   نیست   بدم   از  سر   آن   روز   نخستم

شاعر سعید بهروزنیا در چهارشنبه نهم اردیبهشت 1388 ساعت 17:7 موضوع | لینک ثابت

امروز درون سینه ام دردی ز عشق افتاده است

آن یار زیبا روی را این دل ز خویشش رانده است

سالی  گذشت  از  آن  نگاه  ،  از آن نگاه  اولین

از آن نگاه ساده اش تیرش به قلبم خورده است

از آن زمان عاشق شدم در پیش خلق رسوا شدم

از گرمی اردیبهشت  عشقش  به قلبم زنده است

آن   روز های  پر  شکوه  ،  لبریز  از  شور  و  سرور

آن خنده های شکرین در پیش چشمم مانده است

اینک  دگر  آن  حرفها  ،  آن کار های اشتباه

در پیش روی یار من ، بی آبرویم کرده است

دیگر میان سینه اش ، در قلب  پاک و  روشنش

جایی برای عشق نیست ، یاد مرا زدوده است

در  سالگرد  جشن  عشق  تنها شدم  با  یاد  او

من ماندم و تصویر او ، اشکی که کنج دیده است

شمع به روی کیک جشن از قصه ی من آب شد

پروانه ی  بر  گرد  او  از غصه ی  او  مرده  است

تنگ  غروب و  آسمان  لبریز  است  از  عطر  اذان

ای خالق آیین عشق ! . . . . مرا بخشیده است ؟

شاعر سعید بهروزنیا در سه شنبه یکم اردیبهشت 1388 ساعت 20:26 موضوع | لینک ثابت

یاد اون روزا بخیر

که توی نگاه اول عاشق یارم شدم

میون کمون ابروهای مشکیش

توی اون قهوه ای چشمای خمارش

دلمو جا گذاشتم .

یاد اون روزا بخیر

که واسه داشتن اون

واسه گرفتن دستاش

واسه ی نوازش صورت ماهش

شایدم یه بوسه از کنج لباش

همه روز نقشه کشیدم .

توی تاریکی شبها

میون غم و تنهایی دنیا

اگه بغض گلوم

یهویی می ترکید

با یاد اون

غصه رو می روندم

و با فکر اینکه کنارم نشسته

و داره رو صورت من دست نوازش می کشه

چشامو می بستم و می خوابیدم .

چه روزایی بود ؛

وقتی واسه یه لحظه حرف زدن باهاش

واسه ی جلب توجه نگاش

با دلیل و بی دلیل

سر راش سبز می شدم

و چه خوب بود که منو از خودش نروند .

***

یادمه اون روزی که باعث ناراحتیش شدم

وقتی بهم فهموند که کارم اشتباس

یه دفعه بن گلومو بغض گرفت .

بعد از اون روز

واسه اینکه دیگه آزارش ندم ،

سر راش سبز نمی شم ،

دیگه حرفی برا گفتن ندارم

دیگه حتی به چشاش

نمی خوام زل بزنم .

***

یاد اون روزا به خیر

که اگه یه روز نگاهم به نگاهش نمیخورد . . .  .

یاد اون روزا بخیر .

 

شاعر سعید بهروزنیا در چهارشنبه بیست و ششم فروردین 1388 ساعت 16:35 موضوع | لینک ثابت